2.7.15

நான் இறக்கவிருந்த இரவில்.. - சார்லஸ் புக்கோவ்ஸ்கி



தமிழாக்கம்: ராமலக்ஷ்மி


நான் இறக்கவிருந்த இரவில்
வியர்த்துக் கொண்டிருந்தேன் என் படுக்கையில்.
கேட்க முடிந்தது என்னால்
வெட்டுக்கிளியின் கீச்சொலியையும் 
வெளியில் பூனையின் சண்டையையும்.
உணர முடிந்தது என்னால்
மெத்தையின் வழியே என் ஆன்மா 
நழுவி விழுவதை.
தரையில் அது மோதிடும் முன் துள்ளி எழுந்தேன்
நடக்கக் கூட இயலாமல் பலகீனமாய் இருந்தேன்
ஆனாலும் சுற்றி வந்து
எல்லா விளக்குகளையும் எரிய விட்டேன்
திரும்பிச் சென்று  மீண்டும் ஆன்மாவை
படுக்கையில் விழ வைத்தேன்
எல்லா விளக்குகளும் ஒளிர
விழித்துக் கிடந்தேன்.
ஏழு வயதில் எனக்கொரு மகள் இருக்கிறாள்
நிச்சயமாகத் தெரியும்
என் இறப்பை ஒருபோதும் அவள் விரும்ப மாட்டாள்
இல்லையெனில் என் இறப்பு
எனக்கொரு பொருட்டே இல்லை
ஆனால் அந்த இரவு முழுவதிலும் 
எவரும் எனக்குத் தொலைபேசவில்லை
எவரும் மதுபானத்துடன் வரவில்லை
என் தோழியும் தொலைபேசவில்லை
என்னால் கேட்க முடிந்ததெல்லாம்
வெட்டுக்கிளியின் ஒலியை மட்டுமே.
புழுக்கம் அதிகமாய் இருந்தது
அதைச் சமாளிக்க 
எழுவதும் படுப்பதுமாக இருந்தேன்,
சூரியனின் முதல் கதிரொளி
செடிகளின் ஊடாக
ஜன்னலின் வழியாக நுழையும் வரையில்.
அதன் பிறகு மீண்டும் படுக்கைக்குச் சென்றேன்
இந்தமுறை ஆன்மா 
ஒருவாறாக என்னுள்ளே தங்கிவிட
தூங்கிப் போனேன்.
இப்போது தட்டத் தொடங்கினார்கள் மக்கள்
கதவுகளையும் ஜன்னல்களையும்.
தொலைபேசி ஒலித்தது
தொலைபேசி மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது
பிரமாதமான கடிதங்கள் தபாலில் வந்தன
வெறுப்பைச் சுமந்தும் அன்பைச் சுமந்தும்.
எல்லாம் பழையபடியேதான் இருக்கின்றன.
*

மூலம்: “The Night I Was Going To Die
By Charles Bukowski
**



26.6.15

எதையாவது சொல்லட்டுமா........98


அகியசிங்கர்


மாம்பலத்தில் ஆர்யாகவுடர் ரோடு என்றுழ உள்ளது.  அந்த ரோடு ஒருவர் நடந்து போனல் போதும், பொழுது நன்றாகப் போய்விடும்.  மாலை நேரத்தில் கூட்ட நெரிசல் அதிகமாக இருக்கும்.  எளிதில் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குப் போக முடியாது.  நான் கிட்டத்தட்ட அநத ரோடு வாசி.  கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக போஸ்டல் காலனி முதல் தெருவில்தான் இருந்தேன்.  நல்ல சென்டரான இடம்.  ரோடு அகலமாக இருக்கும்.  ரொம்ப குறைவான அடுக்ககத்தில் நாங்கள் இருந்தாலும், எந்த இடத்திற்கும் அங்கிருந்து போய்விட முடியும்.  அந்தத் தெருவை ஒட்டித்தான் ஆர்யாகவுடர் ரோடு உள்ளது.  அயோத்தியா மண்டபத்தில் ஒவ்வொரு வருடமும் கூட்டம் நடக்கும். பாட்டுக் கச்சேரி நடக்கும்.  கதை உபன்யாசம் நடக்கும்.  எனக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை கொஞ்சம் குறைவு.  ஆனால் நாத்திகன் கிடையாது.  என் வீட்டில் உள்ளவர்கள் அயோத்தியா மண்டபம் போக வேண்டுமென்று சொன்னால், அயோக்கியா மண்டபமா என்று கேட்பேன்.  உடனே வீட்டில் உள்ளவர்கள் திட்டுவார்கள்.  நான் சிரித்துக்கொள்வேன்.  

நாங்கள் போஸ்டல் காலனி இடத்திலிருந்து ராகவன் காலனி என்ற இடத்திற்கு வந்து விட்டோம்.  என் அப்பாவும், மாமியாரும் அங்கிருந்து ராகவன் காலனிக்கு வரவே விரும்பவில்லை. வலுக்கட்டாயமாக அழைத்து வரும்படி ஆகிவிட்டது.

ஆனால் அங்கிருந்தும் கொஞ்ச தூரம் நடந்து ஆர்யகவுடர் ரோடு வந்து விடலாம்.  போஸ்டல் காலனி தெருவில் நாங்கள் இருக்கும்போது பல திருட்டுகள் நடந்திருக்கின்றன.   ஒரு முறை தெரு முனையில் இருந்த ஒரு வீட்டில் ஒரு வயதான டீச்சரை கொன்று ஒருவன் நகைகளைக் கொள்ளை அடித்துக்கொண்டு போய்விட்டான்.   

     அந்தக் கொலைக்காரனை போலீசார் பிடித்தும் விட்டார்கள். நாங்கள் இருந்த அடுக்ககத்தின் கீழே ஒரு வீட்டிலிருந்து கலர் டீவியைத் திருடிக் கொண்டு போய்விட்டார்கள்.  தலைக்காணிக்கு அடியில் மறைநத்து வைத்திருந்த நகைகள் திருடப்படாமல் தப்பித்து விட்டன. போஸ்டல் காலனி எப்போதும் அமைதியாகத்தான் இருக்கும்.  

ராகவன் காலனி அப்படி அல்ல.  தெரு முனையில் மாடுகள் வாலைச் சுழற்றியபடி இருக்கும்.  தெரு உள்ளே நுழைபவர்கள் கொஞ்சம் யோசனை செய்வார்கள்.  அதன் பின் வண்டி.  தெரு முழுக்க டூ வீலர்களை வைக்கும் இடம் எங்கள் தெருதான். கார்கள் கண்டபடி இருக்கும்.  

நான் வைத்திருக்கும் நானோ காரை எடுத்துக்கொண்டு வந்தால், யார் மீதும் இடிக்காமல் போக வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொள்வேன்.  இன்னொன்றும் நினைத்துக் கொள்வேன் ஒருவர் கார் ஓட்டக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், இந்தத் தெருவில் ஓட்டினால் போதுமென்று. சாமர்த்தியம் இல்லாவிட்டால் ஓட்ட முடியாது.  

இங்கே திருட்டே கிடையாது.  ராகவன் காலனி இரவாக இருந்தாலும், விழித்துக்கொண்டே இருக்கும்.  ஜனங்கள் நடமாடிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.  திருடன் வந்தால் செத்தான்.  

எங்கள் வீட்டு பால்கனியில் ஒரு காக்கை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு வந்து கத்திக்கொண்டே இருக்கும்.  92 வயதாகிற என் அப்பா சொல்வார்.  üüஅது என் நண்பன்,ýý என்று.

நான் திரும்பவும் ஆர்யாகவுடர் ரோடிற்கு வருகிறேன்.  நேற்று என் டூ வீலரை எடுத்துக்கொண்டு சர்வீஸ் கொடுக்க ஆர்யாகவுடர் ரோடு முடியும் இடத்திற்குச் சென்று கொடுத்துவிட்டு, அந்தத் தெரு முனையிலிருந்து பிராக்குப் பார்த்தபடி ஆர்யாகவுடர் ரோடு முழுவதும் நடந்து வந்தேன்.  விதவிதமான கடைகள்.  ஜே பி டிபன் சென்டர் என்ற கடையில் காலை வேளையில் சுறுசுறுப்பாக எல்லோரும் டிபன் சாக்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.   பின் இரண்டு மூன்று தேசிய வங்கிக் கிளைகள்.  ஒரு வேர்கடலை விற்கிற கடை.  ஒரு பிள்ளையார் கோயில்.பேப்பர் கடைகள்.  நாட்டு மருந்து கடைகள்.  ஒரு டைலர் கடை.  இரண்டு கல்யாண மண்டபம்.  ஒரே வாகன ஓட்டம்.  பஸ்கள்.  நான் நடந்து வந்து கொண்டிருக்கிறேன். 

இந்தக் கூட்டம்.  வாகன இரைச்சல் எல்லாம் என்னை தொந்தரவு செய்யாமல் இல்லை.  ஆனால் நான் முன்பு பார்த்த ஆர்யாகவுடர் வேறு மாதிரியாக இருந்தது.  அதைப் பற்றி இப்போது சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.

கிட்டத்தட்ட 45 ஆண்டுகளாக மேற்கு மாம்பலத்தில் குடியிருப்பவன் நான்.  ஆரம்பத்தில் பஸ்கள் மேற்கு மாம்பலம் நோக்கி அவ்வளவாக வராது.  மழை பெய்தால் தெருவில் நடக்க முடியாது.  குண்டும் குழியுமாக மோசமாக இருக்கும்.  மேற்கு மாம்பலத்தில் அப்போதெல்லாம் முக்கியமான இடம் அயோத்தியா மண்டபம். அங்கு ஒவ்வொரு சம்மரிலும் பாட்டுக் கச்சேரி நடக்கும்.

நாங்கள் வினாயகம் தெரு என்ற இடத்தில் குடியிருந்தோம்.  அறுபது ரூபாய் வாடகை.  என் அம்மாவிற்கு நாங்கள் மாம்பலம் வந்தது தெரியாது.  ஏன்என்றால் அம்மா இறந்த பிறகுதான் நாங்கள் இங்கு வந்தோம். 

வீட்டிற்குள் கையைத் தூக்கினால் மின் விசிறி கையில் தட்டுப்படும்.  அது வேகமாக சுழலும்போது தலையைச் சீவுவது போல் பயம் ஏற்படும். அப்போதெல்லாம் பல இடங்கள் காலியாக இருந்தன.  நடந்தால் காலில் மண் ஒட்டிக்கொள்ளும்.  கொசுக்கள் இல்லாமல் இருக்காது.  நிறைய பேர்கள் மாம்பலத்தில் குடி வரவே அஞ்சுவார்கள்.  யானைக்கால் நோய் வந்துவிடும் என்ற பயம்தான் காரணம்.  

மாம்பலம் ரயில் நிலையம் ஏறி நான் தாம்பரத்தில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  எப்போதும் பாட்டி மதியம் சாப்பிட ஒரு தயிர்சாதத்தை டிபன் பாக்ஸில் வைப்பாள்.  அதைச் சாப்பிடவே முடியாது.இந்தச் சமயத்தில் நான் ஒரு கவிதை எழுதினேன். கவிதையின் ஒரு பகுதி.

      விரிசலாய்க் கிழிந்த சுவர்கள்
வெயில் காலத்தில் 
வெயிலாய்த் தகிக்க
மழையோ
சன்னல் வழியே கம்பிபோட
வெளியே எடுத்து வைத்த
கால்கள் திரும்பும் சேற்றுடன்
அப்பா அரசாங்கத்தில் சேவகர்
படித்துக்கொண்டிருக்கும் எங்களுக்கு
சமையல் செய்துபோட பாட்டி
அம்மா செத்துப்போய்
ஆயிற்றுப் பதினாறு வருடங்கள்

நான் படித்த கிறித்துவக் கல்லூரியில் அப்போதுதான் சங்கரன் என்கிற ஞாநி கசடதபற என்ற சிறு பத்திரிகை இனிமேல் வராது என்று யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

மறக்க முடியாத ஆர்யாகவுடர் சாலையில்தான் சாரதா ஸ்டோர்ஸ் என்கிற அப்பளாம் விற்கும் கடையில் பிரஞ்ஞை என்ற சிறு பத்திரிகை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.  அநதப் பத்திரிகையும் நின்று போகும் சமயம் என்று நினைக்கிறேன்.  அதை வாங்கி வைத்துக் கொள்வேன். படிக்க மாட்டேன்.  வீட்டிற்கு ஸ்டேஷனலிருந்து நடந்தே வந்து விடுவேன்.பஸ் போக்குவரத்து இல்லாத ஆர்யாகவுடர் சாலை காலியாக இருக்கும்.

என் அப்பா ரிட்டையர்டு ஆனபிறகு நாங்கள் வினாயகம் தெருவிலிருந்து ராகவன் காலனிக்கு குடி பெயர்ந்தோம்.  என் அப்பா அவர் ரிட்டையர்ட் ஆன பணத்தில் வாங்கிய இடம்.  வினாயகம் தெருவிலிருந்து இந்தத் தெருவிற்கு வருவதற்கே எனக்கு மனம் இல்லை.  ஆனால் சொந்த இடமாக ஒரு இடத்திற்கு வருகிறோம்.

யார் எங்கள் தெருவிற்கு காலடி எடுத்து வைத்தாலும் அருவெறுப்பு அடைவார்கள்.  தெரு இரண்டு பக்கங்களிலும் சாக்கடைகள்.  தெரு முனையில் மொட்டையம்மாள் சந்து என்ற ஒன்று உண்டு.  அங்கு கள்ளச் சாராயம் காய்ச்சுவார்கள்.  தெரு முனையில் மாடுகள் கட்டியிருக்கும்.  

அப்பாதான் ராகவன் காலனி நல சங்கத்திற்கு தலைவர்.   காலையில் சாக்கடையில் நீர் நிரம்பி கிடக்கும்.  அவருடைய பணிகளில் ஒன்று சாக்கடையை அருவெறுப்பு அடையாமல் தள்ளுவது.

அந்த ராகவன் காலனியும், ஆர்யாகவுடர் தெருவும் 40 ஆண்டுகளில் பெரிதும் மாறி விட்டது.  ஆர்யா கவுடர் தெரு வழியாக சாதாரணமாகவே நடக்க முடியவில்லை.  அந்த அளவிற்கு வாகன இரைச்சல்.  எங்கே வண்டி எதாவது மோதி விடுமோ என்ற பயம் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

மாலை நேரத்தில் ஆர்யாகவுடர் தெருவில் ஒரு பகுதியிலிருந்து இன்னொரு பகுதிக்கு தாண்டியே போக முடியாது.  

25.6.15

ஒரு வருத்தமான சந்திப்பு...



அழகியசிங்கர்


போனவாரம் செவ்வாய்க் கிழமை நானும், பெ சு மணி அவர்களும் லா சு ரங்கராஜன் என்ற முதிய எழுத்தாளரைப் போய்ப் பார்த்தோம்.  அவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் சிரமப்படுவதாக பெ சு மணி சொன்னபோது, பெ சு மணியை அழைத்துக் கொண்டு அவரைப் போய்ப் பார்ப்பது என்று தீர்மானித்தேன்.  

டிசம்பர் 1930ல் பிறந்த லாசு ரங்கராஜன் ஒரு காந்திய அறிஞர்.  சென்னையில் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் ஆங்கில நாளேட்டில் உதவி ஆசிரியராக 1952-55 வரை பணியாற்றினார்.  பின்னர் புது டில்லியில் மத்திய அரசு தலைமைச் செயலகத்தில் அரசுப் பணியில் சேர்ந்தார்.  

 மகாத்மாகாந்தியின் ஆதாரபூர்வமான எழுத்துக்கள், பேச்சுக்கள் யாவற்றையும் திரட்டித் தக்க அடிக்குறிப்புகளுடன் காலவாரியாகத் தொகுத்து நூறு தொகுதிகள் கொண்ட நூல் வரிடசையைப் பதிப்பிக்கும் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மகத்தான திட்டத்தை மேற்கொள்ளும் பொருட்டு "கலெக்டட் ஒர்க்ஸ் ஆஃப் மகாத்மா காநதி" என்ற பெயரில் இந்திய அரசு தனி அலுவலகத்தில் லா சு ரங்கராஜன் விசேஷ அதிகாரியாகவும், பின்னர் துணை இயக்குநராகவும் நியமனம் பெற்றார்.  அங்கு கால் நூற்றாண்டு (1965-1988) தொடர்ந்து பணியாற்றினார். அவ்வமைப்பின் பிரதம ஆசிரியராக இருந்த காந்திய மாமேதை பேராசிரியர் கே சுவாமிநாதன் (1896-1994) அவர்கட்குக் காந்திய பதிப்புக் பணியில் உறுதுணையாக உதவி  வந்த ரங்கராஜன் காந்திய லக்கியத்தில் பெரும் புலமை பெற்றார்.  1988 இறுதியில் வேலை ஓய்வு பெற்றவுடன், மத்திய அரசின் ப்பளிகேஷன்ஸ் டிவிஷனில் (1989-91) பணியாற்றினார்.  அது முதற்கொண்டு, காந்தியம், தேசியம் சார்ந்த சிறப்புக் கட்டுரைகளை ஆங்கிலத்திலும், தமிழிலும் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார்.  

   இரண்டாண்டுகள் (1992-94) இலக்கிய மாத இதழான கணையாழியில் பொறுப்பாசிரியராகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.  üüமகாத்மா காந்தியின் ஆன்மிகப் பயணம்ýý என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் ஆதாரபூர்வமான ஆவணம் தயாரித்தளிக்கும் பொருட்டு இந்திய அரசின் கலாச்சார அமைச்சகம் லா சு ரங்கராஜனைத் தேர்ந்தெடுத்து, இரண்டாண்டு காலம் (2008-09) சீனியர் ஃபெல்லோஷிப் வழங்கிற்று. அதற்காக லாசு.ரா மூன்று லட்ச ரூபாய் ஊக்கத் தொகை வழங்கப் பெற்றார்.   

இவ்வளவு பெருமைக்குரிய லா சு ரா,  உடல்நிலை சரியில்லாமல வீட்டில் கட்டிலில் படுத்தப் படுக்கையாக இருந்தது பரிதாபத்துக்குரியதாக தெரிந்தது. அவரால் எழுந்து கூட உட்கார முடியவில்லை.  முதுகில் அவருக்குப் பிரச்சினை.  

ஒரு வினாடி அவரை நான் பார்க்கும்போது அவரைத் தொந்தரவு செய்ய வந்து விட்டோமோ என்று தோன்றியது.  பெ சு மணி கட்டாயம் அவரைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டுமென்று சொன்னதால் நானும் பெ சு மணியை அழைத்துக் கொண்டு வந்தேன்.  லா சு ராவிற்கு வாரிசு யாருமில்லை.  அவரைப் பார்த்துக் கொள்ள 80வயதான அவர் மனைவி இருக்கிறார்.  அவர்கள் இருவரும்தான் அந்த வீட்டில்.  மனைவி அவர் பக்கத்திலிருந்து எல்லா உதவிகளையும் செய்து கொண்டு வருகிறார்.

எந்த மனிதனாக இருந்தாலும், அவர் மாதிரியான உடல் உபாதையில் இருக்கும்போது, பேசவே தோணாது.  யாராவது வருகிறார்கள் என்றால் வெறுப்புடன் பார்ப்பார்கள்.  தன்னுடைய துக்கத்தை, வலியை எப்படியாவது காட்டுவார்கள்.  ஆனால் லா சு ரா வேறு மாதிரியாக இருந்தார்.  நான் கொண்டு வந்த புத்தகங்களை வாங்க மறுத்தார்.  படிக்க முடியாது என்று.  அவரைப் பார்த்துக்கொள்ள யாராவது ஒருவர் இருந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்.  80 வயதான மனைவிதான் பக்கத்தில் இருந்து கொண்டிருக்கிறார்.

நானும், பெ சு மணியும் அவருடன் ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ள விரும்பினோம்.  அவர் மறுத்தார்.  தன்னால் உடலை அசைக்க முடியாது என்று கூறினார்.  கேட்க எங்களுக்கு வருத்தமாக இருந்தது.  ஒரு வழியாக அவர் படுத்தப் படுக்கையில் இருக்கும்போது நாங்கள் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம்.  

நாங்கள் அந்த இடத்தைவிட்டுக் கிளம்பும் போது, லர சு ரா எங்களுக்கு அவர் எழுதிய மூன்று புத்தகங்களைக் கொடுத்தார்.  1. பிரார்த்தனையின் மகிமை பற்றி மகாத்மா காந்தி 2. 21 ஆம் நூற்றாண்டின் மகாத்மா காந்தி 3. காந்திஜியின் ஹிந்த் ஸ்வராஜ்.  அந்த மூன்று புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டு நாங்கள் வெளிவந்தபோது, அவர் மனைவி சொன்ன விஷயம் பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்தது.  அவருக்கு முதுகில் எலும்பில் கான்சராம்.  இந்த விஷயம் அவருக்கே தெரியாதாம்.  அன்று முழுவதும் லாசுரா வே என் மனதில் இருந்தார்.   80 வயது நிரம்பிய அவர் மனைவியை நினைத்துதான் எங்களுக்கு வருத்தம்.  நாங்கள் திரும்பி வரும்போது மழை பெய்துக் கொண்டிருந்தது.  

தயவுசெய்து இதைப் படிக்கும் யாரும் அவர் நோயைப் பற்றி அவரிடம் சொல்லி விடாதீர்கள்.  

24.6.15

அப்பாவும் நானும்




அழகியசிங்கர்



அப்பாவிற்கு 93 வயது.  எனக்கும் 61 வயது.  இந்தப் புதிய இடத்திற்கு வந்தபிறகு, அப்பாவால் வாசலைத் தாண்டி வெளியே வந்து நடக்க முடியவில்லை.  வீட்டிலேயே நடப்பார்.  பெரும்பாலும் தூங்கி வழிவார்.  எழுந்தவுடன் தினசரிகள் வந்து விட்டதா என்று கேட்டுக்கொண்டே இருப்பார்.  தினசரிகளை எடுத்து அப்பா முன் வைப்பேன்.  அதற்கு முன் அப்பா பால்கனி முன் நின்று தெருவில் வருவோர் போவோரைப் பார்த்து கை அசைப்பார்.  எல்லோருடைய பெயர்களையும் கூப்பிட்டு காலை வணக்கம் சொல்வார்.  நலமுடன் வாழ்க என்பார்.  சிலரைப் பார்த்து, üகாப்பி  சாப்பிட வரட்டுமா?ý என்பார்.  தெருவில் விளையாடும் சிறுவர்களிடம், மாஜிக் செய்வதாக சொல்வார். 

அப்பா எப்போதும் காலையில் சின்ன தட்டை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு உணவு உண்பார்.  அந்தச் சின்ன தட்டில் கொஞ்சம் சாதம் வைத்துக்கொண்டு, ரசம் அல்லது சாம்பாரை பிசைந்து சாபபிடுவார்.  பின் தூங்கச் சென்று விடுவார்.  தூங்கிய பிறகு திரும்பவும் எழுந்து குளிக்கப் போவார்.  குளித்து விட்டு வந்தபிறகு தானே ஒரு பெரிய தட்டில் சாப்பாடு சாப்பிடுவார். 

தான் சாப்பிடுவதாக இருக்கட்டும், குளிப்பதாக இருக்கட்டும் யாருக்கும் எந்தத் தொந்தரவும் செய்ய மாட்டார்.   தானாகவே ஷேவ் செய்து கொள்வார். மாலை நேரங்களில் அப்பா டிவி போட்டு பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார்.  

அப்பா இருக்கும் அறையில்தான் நான் புத்தகங்களைப் பரப்பி வைத்துக் கொண்டிருப்பேன்.  üüஎன் அறை என்றுதான் பேர், ஆனா உன் புத்தகங்கள்தான் இருக்கு,ýü என்று கோபமாக முணுமுணுப்பார்.  அப்பா என்னிடம் உள்ள புத்தகங்களை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு விடுவார்.  அசோகமித்திரனின் கதைகள் இரண்டு பகுதிகளாக இருந்தன.  எல்லாவற்றையும் அப்பா படித்து விட்டார்.  üüஎன்னப்பா படித்தே, படித்த கதையைச் சொல்லு,ýý என்றால், அப்பாவிற்கு சொல்லத் தெரியாது.  

அந்தப் புத்தகத்தில் அப்படி என்ன படிக்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றும்.  ஒரு முறை படபடவென்று இருக்கிறது என்று அப்பா சொல்ல, மலர் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துப் போனேன்.  90 வயதுக்கு மேலே உள்ள ஒருவரை பரிசோதிக்க மருத்துவர்கள் விரும்பவில்லை.  அவர்கள் என்னையும் அப்பாவையும் பார்த்து சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.  அப்பாவிற்கு ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லி விட்டார்கள்.  

முன்பெல்லாம் என் நண்பர்கள் யாராவது வந்தால், அப்பா டீ போட்டுக் கொடுப்பார்.  உப்புமா நன்றாக செய்து கொடுப்பார்.  வீட்டில் யாரும் இல்லாவிட்டால் தானே சமையல் செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார். அப்பா கொடுக்கும் டீ நன்றாக இருக்கிறது என்று சில நண்பர்கள் கூறுவதுண்டு.  இப்போதெல்லாம் அப்பாவால் டீ போட முடியவில்லை.

நான்தான் காப்பி போட்டுக் கொடுப்பேன்.  அப்பா என்னைப் பார்த்து அடிக்கடி கேட்கும் கேளவி.  üüஇவ்வளவு புத்தகங்கள் வாங்கறியே, எப்ப படிக்கப் போறே?ýý அப்பாவின் இந்தக் கேள்விக்கு என்னால் பதிலே சொல்ல முடியாது.  அப்பா மீது கோபம்தான் வரும்.  அவர் காலத்தில் அவர் எந்தப் புத்தகத்தையும் வாங்கியதில்லை.  அவர் வேலைக்குப் போன காலத்தில், தினசரிகளை வாங்கிக் கூட படிக்க மாட்டார்.  இப்போது நான் வாங்குவதைப் பார்த்துதான் அவர் எடுத்துப் படிக்கிறார். 

அப்பாவைப் பற்றி இன்னொன்று சொலலவேண்டும்.  அவருக்கு எந்தக் கெட்டப் பழக்கமும் கிடையாது.  வெற்றிலைகூட போட மாட்டார்.  யாரைப் பார்த்தும் தப்பாகப் பேச மாட்டார்.  கோபமே வராது.  

அப்பா 40 ஆண்டுகளாக பென்சன் வாங்குகிறார்.  நானும் பென்சன் வாங்குகிறேன்.  அவர் என்னைப் பார்த்து சொல்வார்:  üüநான் சீனியர் பென்சன்கரான்.. நீ ஜøனியர் பென்சன் காரன்,ýý என்பார்.  உண்மைதான்.

                       (தந்தையார் தினத்தை முன்னிட்டு எழுதியது)  

20.6.15

கசடதபற APRIL 1971 - 7வது இதழ்



தோட்டி

ந  மகாகணபதி                             


ஈக்களை, நேற்று விரட்டி
நீ படுத்திருக்கையில் மற்ற
குப்பைகளை வாரிப்போனேன்.

கடித்து மகிழ்ந்த கரும்புச் சக்கைகள்
கால் பரப்பிக் கிடக்கும் பழத்தோல்கள்.
வாடிய இலைகள் இவற்றை விட்டு ஈக்கள்
உன்னை, இன்று மொய்க்க, நீ அவற்றை
விரட்டவில்லை

மூலையில்
வழக்கமாய் மாடுகள் நிற்க
நானும் நிற்க, வேலையும்
நிற்கிறது நடக்காமல.


இந்தத் கவிதையை எப்படி அர்த்தப்படுத்துவது.  படுத்திருப்பவள் தோட்டியா?  அவளுக்கு உதவியாய் அவளுக்கு நெருக்கமானவள் வருகிறாள்.  அடுத்த நாள் ஈக்கள் படுத்துக்கிடந்தவளை மொய்கிறது.  அப்படியென்றால் அவள் சவமாக மாறிவிட்டாள்.  அவளுக்கு உதவி செய்ய வந்தவள் ஒன்றும் தோன்றாமல் நிற்கிறாள்.  அற்புதமான கவிதை.