23.2.17

ஒரு பயணம்


அழகியசிங்கர்



திங்கட் கிழமை (20.02.2017) காலையில் நானும் மனைவியும் மயிலாடுதுறை சென்றோம்.  காலையில் திருச்சி எக்ஸ்பிரஸில்..ஒரு புத்தகத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு முடித்தேன். மதியம் இரண்டு மணிக்கு இறங்கியவுடன் மயிலாடுதுறை பஸ் ஸ்டான்ட் போக டாக்ஸிகாரர் 100 ரூபாய்க் கேட்டார்.  நாங்கள் பஸ்ஸில் பத்து ரூபாய்க்குச் சென்றோம்.  பஸ் ஸ்டான்டிலிருந்து மயூர விலாஸ் என்ற ஓட்டலுக்குச்  சென்று ரொம்ப லைட்டாக ஒரு சாப்பாடு சாப்பிட்டோம். சுவையாக இருந்தாலும் காரம் தாங்க முடியவில்லை.  தர்மபுரம் தெருவில் உள்ள வீட்டிற்கு வந்தவுடன், அப்பாடா என்று இருந்தது.  மயிலாடுதுறை இடம் பயங்கரமான அமைதியாக இருக்கும்போல் இருந்தது.  இந்த அமைதியை உணரத்தான் முடியும்.  விவரிக்க முடியாது. எதிரில் இருந்த நண்பர் குடும்பம் எங்களுக்கு எல்லாவித உதவிகளையும் செய்தது. இந்தக் காலத்தில் இப்படிப்பட்ட மனிதர்களா என்ற ஆச்சரியம் வந்து போனது.

அடுத்தநாளிலிருந்து நண்பரின் டூ வீலர் கிடைத்தது.  அந்த டூ வீலர் எப்படி என்று விவரிக்கப் போவதில்லை. ரொம்ப உபயோகமாக இருந்தது.  ஆட்டோவில் உட்கார்ந்த கொஞ்ச தூர இடத்திற்குப் போனால் கூட கொள்ளை அடித்துவிடுகிறார்கள். 

பிரம்மாண்டமான ராஜன் தோட்டத்தைச் சுற்றி சுற்றி நடந்து வந்தோம்.  ஒரு ரவுண்ட் சுற்ற 10 நிமிடம் ஆகிறது.  மூன்று முறை சுற்றினோம்.   அங்கு நான் முன்பு இருந்தபோது சந்தித்த பல நண்பர்களைச் சந்தித்தேன்.  என்னை ஞாபகம் வைத்துக்கொண்டு பேசினார்கள்.  

திருஇந்தளூர் என்ற இடத்தைப் போயப் பார்த்தோம்.  அங்குதான் ஞானக்கூத்தன் பால்யக் காலத்தில் வளர்ந்த வீடு இருந்தது.  பாழ் அடைந்து யாரும் கவனிப்பாரற்று கிடந்தது.  அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்து  அந்த வீடைப் பற்றி கேட்டேன்.  üபரம்பரையாக வசித்து முடித்து விட்டார்கள்.  இப்போ யாருமில்லை,ý என்றார்கள். ஞானக்கூத்தன் அங்குள்ள மண்டபத்தை வைத்தும் குளத்தை வைத்தும் கவிதைகள் எழுதி உள்ளார். காவேரியில் தண்ணீரே இல்லை.  அதன் காய்ந்துபோன நிலத்தைப் பார்த்து கண்கலங்கினேன் என்று வசனம் எழுத விரும்பவில்லை. 

திருஇந்தளூரில் உள்ள பெருமாள் சயனித்திருப்பார்.  ஒருமுறை நான் அங்கு வந்தபோது, எலிகள் பெருமாள் மேல் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.  

அடுத்தநாள் கும்பகோணம் என்ற வசீகரமான இடத்திற்குச் சென்று கோயில்களைச் சுற்றினோம்.  மகாமகம் குளத்தில் காலை நனைத்தோம். பிரான்சிலிருந்து ஒரு ஆங்கிலப் பேராசிரியர் வந்திருந்தார்.  அவருக்கு 38 வயதாம்..கல்யாணம் செய்து கொள்ளவில்லையாம்..திருவண்ணாமலை போய்விட்டு இங்கு வந்திருக்கிறாராம்.  உற்சாகமாக இருந்தார்.  கும்பகோணம் ஒரே களேபரமாக சப்தமாக இருந்தது.  மயிலாடுதுறையின் அமைதி இல்லை.
இதற்கு முன் மயிலாடுதுறையில் உள்ள எங்கள் வங்கிக்கிளையில் பணிபுரியும் நண்பரைப் பார்க்கச் சென்றேன்.  ஓடி வந்து விட்டேன்.ஒரே கூட்டம் அவரைச் சுற்றி.  

எனக்கு உதவிய நண்பர் அவர் எழுதிய கவிதைகள் சிலவற்றை என்னிடம் காட்டி அபிப்பிராயம் கேட்டார்.  நான் அபிப்பிராயம் சொன்னதைக் கேட்டப் பிறகு, அடுத்த முறை ஞாபகமாய் என்னிடம் எந்த அபிப்பிராயத்தையும் கேட்க மாட்டார் என்று தோன்றியது.

ஒரு கவிதையில் ஆரம்பிப்பதும் முடிப்பதும் முக்கியம்.

மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் ஒரு கவிதை ஒரு பக்கத்தில் ஒரு சில வரிகளுடன் நின்று விட வேண்டும்.  இரண்டு மூன்று பக்கங்கள் என்றால் படிப்பவர்களுக்கு அலுப்பு வந்து விடும்.

கவிதையை எழுதுபவரும் சரி, படிப்பவரும் சரி, சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாது.  புரிந்து கொண்டவர்கள் யாரிடமும் அபிப்பிராயம் கேட்க மாட்டார்கள்.  

நம்முடைய கவிதைகளுடன் மற்றவர்களின் கவிதைகளையும் வாசிக்க வேண்டும். 

நான் சென்னை கிளம்பி வரும்போது தினமும் ஒரு கவிதை எழுதுங்கள் என்று அறிவுரை கூறினேன்.  நான் வந்த இரண்டாவது நாள் நண்பரை காலையில் பார்த்தபோது, ஜெயமோகனின் வெண்முரசைப் படித்துவிட்டேன் என்று உற்சாகமாக சொன்னதைக் கேட்க  ஆச்சரியமாக இருந்தது.  நான் திரும்பவும் கவிதைகளைப் பற்றிப் பேசலாமென்றேன்.  ஓடியே போய்விட்டார். உழவன் எக்ஸ்பிரஸ் ஏறும்வரை கவிதையைப் பற்றி மூச்சை விடவில்லை.

நேற்று மாலை முனைவர் மு சிவச்சந்திரன் என்ற பேராசிரியர் தமிழ்ச் சுரங்கம் என்ற தலைப்பின் கீழ் செம்மொழித் தமிழ் வகுப்பு நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.  30 பேர்களுக்குமேல் வந்திருந்தார்கள். பொரும்பாலோர் கல்லூரி மாணவ, மாணவிகள்.  நான் வாங்கிய சில தலவரலாறு புத்தகங்கள் : 1. திருக்குடந்தை அருள்மிகு ஆதிகும்பேசுவரர் திருக்கோயில் 2. ஸ்ரீசார்ங்கபாணிசுவாமி திருக்கோயில் தலவரலாறு 3. அருள்மிகு நாகேசுவரசுவாமி திருக்கோயில் வானமுட்டி பெருமாள் கோயில் போனோம்.  பெருமாள் நின்றுகொண்டே கண்களை அகலவிரித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது வித்தியாசமாக இருந்தது.  

இரண்டு மூன்று நாட்கள் முகநூல் பக்கமே போகவில்லை.  

வியாழக்கிழமை ஆகிய இன்று காலை சென்னை வந்து சேர்ந்து விட்டேன்.

19.2.17

19.02.2017


ஒரு துக்க செய்தி


அழகியசிங்கர்


ஞானக்கூத்தன் இறந்து ஒரு வருடம் கூட முடியவில்லை.  இன்று ஒரு செய்தி.   அவருடைய மனைவி காலை இறந்து விட்டதாக..ஞாகூ இறந்த சமயத்தில் துக்கத்துடன் அவர்  மனைவி இருந்த தோற்றத்தை நான் இன்னும் மறக்கவில்லை.  சில மாதங்களாய் படுத்தப்படுக்கையாக நோய்வாய்ப்பட்டு இருந்த அவர் இறந்து விட்டார்.   அவர் புதல்வர் வீட்டிற்குப் போய்ப் பார்த்தேன்.  தூங்குவதுபோல் படுத்து இருந்தார்.  அவரை இழந்து நிற்கும் அவருடைய குடும்பத்தாருக்கு என் ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.  

17.2.17

மனதுக்குப் பிடித்த கவிதைகள் - 52

அழகியசிங்கர்  


தவளைக் கவிதை


பிரமிள்


தனக்குப் புத்தி
நூறு என்றது மீன்
பிடித்துக் கோர்த்தேன்
ஈர்க்கில்

தனக்குப் புத்தி
ஆயிரம் என்றது ஆமை
மல்லாத்தி ஏற்றினேன்
கல்லை.

üஎனக்குப் புத்தி
ஒன்றேý
என்றது தவளை
எட்டிப் பிடித்தேன்
பிடிக்குத் தப்பித்
தத்தித் தப்பிப்
போகுது தவளைக்
கவிதை -

üüநூறு புத்தரே!
கோர்த்தரே!
ஆயிரம் புத்தரே!
மல்லாத்தரே!
கல்லேத்தரே!
ஒரு புத்தரே!
தத்தரே!
பித்தரே!

நன்றி : பிரமிள் கவிதைகள் - தொகுப்பு கால சுப்ரமணியம் - லயம் வெளியீடு, பெரியூர், சத்தியமங்கலம் 698 402 - 328 பக்கங்கள் - விலை : ரூ.130 - வெளியான ஆண்டு : அக்டோபர் 1998 

15.2.17

ஒரு நொடிக் கேள்வி ஒரு நொடி பதில்


அழகியசிங்கர்


1. யார் வருவார்கள் ஆட்சி அமைக்க?
தெரியாது

2. அரசியல் கட்டுரைகள் நீங்கள் எழுதுவதாக இருந்தால்..
சமஸ் அவர்களுக்குப் போட்டியாக எழுத விரும்பவில்லை.

3. ஊழல் இல்லாத அரசியல்வாதிகளைப் பார்க்க முடியுமா?
பார்க்க முடியாது.  ஆனால் யாருக்கும் தெரியாமல் எப்படி ஊழல் செய்வது என்பதை ஒரு சில அரசியல்வாதிகள் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அது ஒரு கலை.

4. எந்த எழுத்தாளரை நீங்கள் போற்றுகிறீர்கள்?
அசோகமித்திரனை.  சமீபத்தில் அவருடைய பேட்டி விகடன் தடத்தில் வந்துள்ளது.  நான் பத்திரப்படுத்தி எப்போதும் படிக்க விரும்புகிறேன்.

5. எந்த எழுத்தாளரின் வேகம் உங்களை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது?
எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன், சாருநிவேதிதா..

6. எந்தப் புத்தகம் இப்போது படிக்கிறீர்கள்?
சர்க்கரை நோயுடன் வாழ்வது எப்படி? என்ற புத்தகத்தைப் படிக்கிறேன். நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் கொண்டு வந்த புத்தகம்.

7. சமீபத்தில் உங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள பயம் எது?
அப்பா படுத்திருந்த அறை.  அங்கு போகவே என்னால் முடியவில்லை. தனியாக இரவு நேரத்தில் இருக்கும்போது எல்லா இடங்களிலும் விளக்குகளைப் போட்டுவிட்டுத்தான் தூங்குகிறேன்.

8. உங்கள் புத்தகங்களை விற்க முடியாவிட்டால் என்ன செய்வீர்கள்?
கவலைப்படமாட்டேன்.  நான் இருக்கும் மாம்பலம் பகுதியில் நிறைய பேப்பர் கடைகள் இருக்கின்றன.  திருவல்லிக்கேணி பிளாட்பாரத்திலும் சில கடைக்காரர்களைப் பார்த்து விற்க புத்தகங்களைக் கொடுக்கலாம் என்றும் யோசிக்கிறேன்.

9. உங்களுக்கு இலக்கிய விருது கிடைப்பதாக கனவு கண்டேன்.
விபரீத கனவு

10. புத்தகம் படிப்பது எளிதானதா? புத்தகம் எழுதுவது எளிதானதா?
இரண்டும் எளிதானதல்ல.

11. நொண்டி அடிப்பது உங்களுக்குப் பிடிக்குமே..
சின்ன வயதில் நொண்டி அடிக்கும்போது இரண்டு கைகளையும் அகல விரித்து எல்லோரையும் பிடித்து விடுவேன்.  இப்போது அதுமாதிரி நொண்டி அடிக்க முடியவில்லை.

12. ஒரு பஸ்ûஸப் பிடித்து எங்காவது போக வேண்டுமென்றால் எங்கே போவீர்கள்..
திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள பார்த்தசாரதி கோயிலுக்கு எதிரில் உள்ள குளத்துப் படிக்கட்டுகளில் உட்காரப் போவேன்.

13. மின்சார வண்டியில் போவது என்றால்
திரிசூலம் ரயில் நிலையத்திற்குப் போய் நண்பர்கள் சிலரைக் கூப்பிட்டு சிமெண்ட் பெஞ்சில் உட்கார்ந்து கவிதைகள் வாசிக்கச் சொல்வேன்.

14. சமீபத்தில் உங்கள் பதிப்பகம் மூலம் கொண்டு வந்த புத்தகத்தில் எது உங்களைக் கவர்ந்தது.
ஞானக்கூத்தனின் இம்பர் உலகம்.

11.2.17

நீங்களும் படிக்கலாம்...27


நீங்களும் படிக்கலாம்... 27


நிறைவு செய்ய முடியாத கற்பனை


அழகிய்சிங்கர்



ரொம்பநாள் கழித்து லாசராவின் புத்தகம் ஒன்றை எடுத்துப் படித்துள்ளேன். நான் முன்பு அவர் எழுத்தைப் பற்றி மற்றவர்கள் சிலாகித்துக் கூறியதைக் கேட்டிருக்கிறேன்.  நானும் அவருடைய கட்டுரைகள் சிலவற்றைப் படித்திருக்கிறேன்.  அவருடைய சிறுகதைகளோ நாவல்களோ அவ்வளவாய்ப் படித்ததில்லை.  அதற்குக் காரணம் அலட்சியம் என்பதல்ல.  இன்னும் கேட்டால் அவருடைய புத்தகங்கள் என் அலமாரியில் இருந்தாலும், எடுத்துப் படிப்பதற்கான சந்தர்ப்பத்தை நான் உருவாக்கிக் கொள்ள வில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.
அபிதா என்ற இந்த நாவல் 1970ல் வாசகர் வட்டம் மூலம் வெளிவந்தது.  இந்த நாவலை லாசரா மூன்று பெண்களை மையமாக வைத்து எழுதி உள்ளார்.  சாவித்திரி, சகுந்தலா, அபிதா என்ற மூன்று பெண்கள்தான் அவர்கள். 
இந்த நாவலை லாசரா கொண்டுபோகிற விதம் அபாரம்.  எல்லா இடங்களிலும் வார்த்தை ஜாலம். வார்த்தை ஜாலம் இல்லாவிட்டால் இந்த நாவலே எழுத முடியாதுபோல் தோன்றுகிறது. 
நாவல் எழுதிக்கொண்டு வருபவர் திடீர் திடீரென்று கவிதை வரிகள் எழுதி விடுகிறார்.  ஆனால் ஒரு நேர்பேச்சில் லாசராவிற்கு கவிதைகள் மீது ஆர்வம் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்.
இதோ புத்தகத்தின் ஒரு பகுதியில் எழுதியிருப்பதை உங்களுக்கு அளிக்கிறேன்.

பித்தத்தின் உச்சம்
தேன் குடித்த நரி
புன்னகையாலேயே ஆக்கி
புன்னகையாலேயே ஆகி
புன்னகை மன்னன்.
ஆண்டவனும் ஒரு ஆணி மாண்டவ்யனே

லாசரா வெகு சுலபமாய் வார்த்தைகளை வைத்து விளையாடிக்கொண்டே பலவற்றைச் சொல்லிக்கொண்டே போகிறார். சாவித்திரி என்ற பெண் வசதி படைத்தவள்.  அவள் ஒரு ஏழையை அல்லது கிட்டத்தட்ட ஒரு அனாதையை திருமணம் செய்துகொள்கிறாள்.  வாழ்க்கையில் அதிர்ஷ்டம் என்பது ஒரு சிலருக்குத்தான் கிட்டும்.  அந்த அதிர்ஷ்டம் இந்த நாவலின் வரும் கதாநாயகனுக்குக் கிடைக்கிறது.  பட்டினியில் சத்திரத்துத் திண்ணையில் படுத்துக் கிடந்தவனுக்கு அடிக்கும் அதிர்ஷ்டத்தில் ஒரு பெண்ணும் கிடைக்கிறாள். அவளை ஏற்றுக்கொண்டவனுக்கு ஒருவித சந்தேகப் புத்தி.  அவன் இப்படி சொல்கிறான். 
ராஜா மணந்த பிச்சைக்காரி ராணியாகிவிடலாம்
ஆனால் ராணி மணந்த ஏழை, ராஜா இல்லை, என்றும் அவன் பிரஜைதான்.
அவனுக்கும் அவன் மனைவி சாவித்திரிக்கும் இருக்கும் முரண்பாடை எளிதில் கொண்டு வருகிறார் லாசரா.  அதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது.  அவன் இணக்கமாக வாழ வேண்டுமென்று நினைத்த கரடிமலையில் இருந்த சகுந்தலை அவன் நினைவுக்கு வருகிறாள்.  
அடிக்கடி வியாபார நிமித்தமாக அவன் வெளியூர் செல்பவன், அவன் மனைவி சாவித்திரியை அவன் எங்கும் அழைத்துப் போவதில்லை.  முரண்பாடுடன் அவர்கள் வாழ்க்கை தொடராமல் இல்லை.  அதன் தொடர்ச்சியாக அவர்கள் இருவர்கள்தான் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் வாரிசாக யாரும் உருவாக இல்லை.  இந்த அலுப்பான வாழ்க்கையில் அவன் அவளை தன் இருந்த கரடிமலை என்ற ஊருக்கு அழைத்துக்கொண்டு போகிறான்.  
சாவித்திரியுடன் அவன் அந்த ஊருக்குப் போனாலும், அவனுக்கு சகுந்தலையின் ஞாபகமே வருகிறது.  இதோ ஒரு இடத்தில் இப்படி எழுதுகிறார் :
....குன்றையே அணைப்பதுபோல், அந்த இடத்தில் ரயில் லாடமாய் ஒடிந்தது.  எத்தனை நாள் இந்த வளைவை நானும் சகுந்தலையும் நின்று வேடிக்கை பார்த்திருப்போம்.  ரயில் கடந்த சூட்டில் துண்டித்து விழுந்து கிடக்கும் பாம்பின் துடிப்புப் போல், தண்டவாளத்துக்கு மூச்சு இறைப்பதுபோல் எங்களுக்கு ஒரு ப்ரமை....
என்ன அந்நியாயம் பக்கத்தில் மனைவி இருக்கும்போது பால்ய காலத்தில் பழகிய சகுந்தலையை ஞாபகம் வைத்துக்கொண்டு வருகிறார்.  அவர் கரடிமலையை விட்டுப் பிரியும்போது, வயது முதிராத ஒரு ஆணும் பெண்ணும் பேசுகிற பேச் இருந்தாலும், வெளிப்படுத்த முடியாத காதல் அதில் அடிநாதமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. 
சகுந்தலையைப் பார்த்து கோயில் மலை அடிவாரத்தில் நின்றிருக்கும்போது, அவன் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறான் :
"சக்கு, நீ என்னோடு வந்துடறையா?" 
இந்தக் கேள்வியில் எல்லாமே முடிந்து விடுகிறது.  அந்த இடத்தைவிட்டுப் போகிற நிர்ப்பந்தம், பின் ஒரு சத்திரத்தில் அனாதையாகக் கிடந்தவனுக்கு கிடைத்த அதிர்ஷ்டம், அதன் மூலம் அவனுக்குக் கிடைத்த சாவித்திரி.  லாசரா இந்தக் கதையை விவரித்துக்கொண்டு போனாலும் சாவித்திரியிடம் காணததை சகுந்தலையிடம் என்ன கண்டார் என்ற கேள்வி மனதில் ஓடாமல் இல்லை.  
ஆனால் இந்தக் கதையை அவர் எடுத்துக்கொண்டு போகும் விதம். அபிதாவைப் பார்க்கும்போது சகுந்தலையைப் பார்க்கிறமாதிரி இக் கதையின் நாயகனுக்குத் தெரிகிறது.  சக்குவா அபிதாவா என்ற குழப்பம் ஏற்படுகிறது.  சகுந்தலை யாரை நினைத்துக்கொண்டு அழுதகொண்டு இருக்கிறாள்.  அவள் மரணம் ஏன் இப்படி கோயிலில் உள்ள சிவலிங்கத்தை அணைத்தபடி நடக்கிறது.  இப்படிப் பல புதிர்கள் இந்த நாவலில்.
அபிதாவைப் பார்க்கும்போது சகுந்தலாவைப் பார்க்கும் உணர்வு ஏற்பட்டு, அவர் உடலெல்லாம் துடியாய் துடிக்கிறது.  ஆனால் இது தகாத உறவாகும் என்றும் தோன்றுகிறது.  இந்த நாவலைப் படிக்கும்போது எனக்கு நபக்கோவின் லோலிதா என்ற நாவல் ஞாபகம் வருகிறது.   
ஒரு இடத்தில் 

'நீ என்னைக் கைவிட்ட கதையை, நானே உன்னிடம் சொல்லத்தான், அபிதாவாய்த் திரும்பி வந்திருக்கிறேன்.  என்னைக் கொன்னாச்சு.  அவளை என்ன செய்யப் போகிறாய்?  என்னைப் பழி வாங்கிக்கத்தான் நான் அபிதா.ýý என்று வருகிறது.  இது விபரீத உணர்வு நிலையும் நம்ப முடியாத கற்பனையாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் எப்போதும் அபிதாவைப் பார்க்கும்போது காம உணர்வோடுதான் இந்தப் பாத்திரத்தை உருவாக்கி உள்ளார்.  
இந்நாவலின் முடிவுதான் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி இல்லை.  மரணம் ஒரு தீர்வாக இருக்குமா என்பது தெரியவில்லை. ஒவ்வொருவரும் படிக்க வேண்டிய புத்தகம் இது. நிறைவு செய்ய முடியாத கற்பனை என்று சொல்லலாமா?


அபிதா - லாசரா - நாவல் - பக்கங்கள் : 104 - வெளியீடு : டிஸ்கவரி புக் பேலஸ், கே கே நகர் மேற்கு, சென்னை 78 - விலை: 80 - தொலைபேசி எண் : 044 65157525